Ligyrofobie, ook wel fonofobie genoemd, is de angst voor harde geluiden. De angst komt het meest voor bij jonge kinderen, maar kan ook bij volwassenen voorkomen. Sommige mensen zijn alleen bang voor zeer plotselinge harde geluiden, terwijl anderen bang zijn voor aanhoudend geluid. Dit kan van invloed zijn op uw vermogen om u op uw gemak te voelen in sociale omgevingen waarbij u zich in een menigte bevindt, zoals feesten, concerten en andere evenementen.
Bij kleine kinderen
Veelvoorkomende angsten zijn een normaal onderdeel van het opgroeien, en veel kleine kinderen vertonen talrijke kortstondige angsten. Harde geluiden kunnen, net als elke andere verrassende prikkel, reacties uitlokken, zelfs bij zeer jonge baby's. Voor de meeste kinderen zijn deze angsten echter mild en van voorbijgaande aard.
Kinderen zijn echter net zo goed in staat als volwassenen om diepgewortelde fobieën te ontwikkelen die hen gedurende hun hele jeugd blijven achtervolgen. Sommige fobieën kunnen een gevolg zijn van genetica, terwijl het voor andere een gevolg kan zijn van levenservaring.
Als de angst van een kind langer dan zes maanden aanhoudt, of als de angst niet gemakkelijk kan worden weggenomen, is het belangrijk om behandeling te zoeken bij een gekwalificeerde beroepsbeoefenaar in de geestelijke gezondheidszorg.
bij volwassenen
Bij volwassenen en oudere kinderen kan de angst voor harde geluiden op zijn best gênant en in het slechtste geval levensbeperkend zijn. Deze angst mag niet worden besproken of onthuld aan vrienden, familie of artsen.
Volwassenen kunnen het moeilijk vinden om te functioneren in lawaaierige kantooromgevingen, op drukke snelwegen te rijden of zelfs een praatje te maken in drukke restaurants of bars. Kinderen kunnen moeite hebben met opletten in de klas, deelnemen aan teamsporten of tijd doorbrengen met vrienden in lawaaierige omgevingen.
Sommige mensen met deze angst hebben het bijzonder moeilijk om in slaap te vallen, omdat geluiden van buitenaf versterkt kunnen worden wanneer ze in een donkere, stille kamer liggen.
Andere aandoeningen
Een verminderde tolerantie voor ruis is soms een aanwijzing voor een andere aandoening. Hyperacusis en misofonie zijn fysiologische aandoeningen die een verhoogde gevoeligheid voor geluid veroorzaken.
Hoewel ze op zichzelf kunnen voorkomen, zijn deze aandoeningen soms gekoppeld aan aandoeningen van een autismespectrumstoornis tot de ziekte van Menière. Om deze reden is het belangrijk om met uw huisarts te overleggen.
Een eenvoudige geluidsfobie is gemakkelijk te behandelen, maar als er gelijktijdige aandoeningen zijn, moeten alle aandoeningen tegelijkertijd worden behandeld. Uw arts kan samenwerken met een professional in de geestelijke gezondheidszorg om uw aandoeningen goed te behandelen.
Behandeling
De behandeling kan variëren, afhankelijk van de ernst van uw angst en het niveau van sociale interactie waaraan u zelfstandig kunt deelnemen.
De behandeling kan blootstellingstherapie omvatten, die u in een omgeving plaatst die uw angst op een gecontroleerde manier oproept. Praattherapie kan ook nuttig zijn, namelijk counseling met een professional in de geestelijke gezondheidszorg over de triggers, angsten en oorsprong van je angst om je te helpen rationeler te worden over je angst voor harde geluiden.
Er zijn tal van zelfhulptechnieken die spierontspanning, steungroepen en hypnotherapie kunnen omvatten, evenals meditatie, positieve zelfpraat en andere manieren om uw reactie op harde geluiden te verbeteren.
Een andere praktische manier om uw angst te verlichten, is door het geluidsniveau in uw directe ruimte zo veel mogelijk te beheersen als comfortabel is. Door anderen over je angst te informeren, kun je misschien een gulden middenweg vinden die anderen misschien niet zoveel beïnvloedt als het je zou helpen.